Saying Goodbye

I have told that my high school is the best that I know many times, and there are a few reasons why. Reading this you might not take me seriously, I may sound a little childish, but there are a few things that I want to point out.

First things first this is the only school that really helped me to develop as an artist and a musician, mostly by giving me the opportunities and fulfilling my needs and expectations. Looking back, I’ve always been the kind of a person that could do something impressive, but always was too shy and cared too much about what others will say and it wasn’t even fully my fault, it’s the mentality. Now I’m really proud to say that I do not care about people judging me, not like my art or making fun of me. This place has taught me that I’m really actually more than that and really motivated me to go on.

The second thing I want to mention is the comfort of working in your own tempo and writing with your own style. Here comes also the freedom of wearing what you want, looking the way you want and not meeting those radical borders because that’s what makes you unique and that’s what makes your work so. This is something that should happen at some point in life, you are given the freedom and you are still choosing to learn new things, educate yourself and develop as a person.

But aside from all of the benefits and advantages that high school provided us with, I want to mention something really important for me personally. I entered the educational complex as an insecure, unconfident child. I definitely wasn’t as socialized, as I am today. If you ask my classmates, or actually pretty much most of my acquaintances, they may describe me as a quiet, asocial, and even supercilious person and for my social behaviour development I am thankful aside from the whole complex to my English class and teacher especially. I can’t remember a day that I didn’t want to visit the class and I don’t remember a single time the teacher to be pushing on me to learn something or the whole lesson to be burdening me. I have studied in many schools and I’m sure I’ve never had this kind of experience. Everything aside there’s something that I will be thankful for I guess my whole life: this is the place I’ve met my friends. Coming I never knew that I would accept this kind of relationship with my classmates, I have always expected negativity and repulsion, but at the end of the day, I cannot say that I have had a bad experience with them. I have four amazing friends now because of learning here and I believe that this is the kind of friendship that stays with you through years, that doesn’t come to end with graduation. In conclusion: I’m thankful for the two years of studying not only my high school program but for the unforgettable experience of gaining new friends, unexpected benefits, and becoming emotionally stable, strong, socialized, educated in different spheres person and now that I’m saying goodbye, I’m being proud of myself and really thankful for those years that taught me so much.

«Պատանեկան գրական ակումբ» նախագիծ։ 2–րդ փուլ։

Նպատակը՝ գրական նոր ստաղծագործությունների ուսումնասիրություն, գրավոր վերլուծություն։

Աշխատանքային խումբ՝ Աննա Նավասարդյան, Գրիգոր Հովհաննիսյան, Ռաշիդ Զակերի։

Աշխատակարգ՝ «Աշնան արև» Հրանտ Մաթևոսյան, «Մեծն Գեթսբին» Ֆրենսիս Սքոթ Ֆիցջերալդ, «Հայկ և Բել» գրքերի ընթերցանություն, վերլուծություն, քննարկում։

Ակնկալվող արդյունք՝ գրավոր նյութեր, անգլերեն թարգմանություն։

«Աշնան արև» Հրանտ Մաթևոսյան

Ամեն բան սկսվեց, երբ հանձնարարություն ստացա այս վիպակը կարդալու․ շտեմարաններում Մաթևոսյանը իր տեղն ունի, և հարցերը նրա ստեղծագործության վերաբերյալ բավականին բարդ են՝ առանց կարդալու չէի պատասխանի։ Մինչև սա արդեն կարդացել էի «Նարինջ զամբիկը», «Կանաչ դաշտը» և շատ ակնկալիքներ չունեի այս հեղինակից։ Սակայն, ինչպես տեսնում եք, հիմա գրում եմ այս վիպակի մասին․ սրտիս շատ կպավ։ Կարդալը հենց սկզբից իրոք դժվար էր, հեղինակը ստեղծում է մթնոլորտ, որից ես վերջերս խուսափում եմ, բացի այդ սյուժեն սարսափելի դաժան էր, և դա ավելի էր դժվարացնում կարդալն ու, առավել ևս, վայելելը։ Այո՛, ես այս ստեղծագործությունը չվայելեցի, ավելի շուտ ես նրա հետ տանջվեցի։

Այն ներկայացնում է Ծմակուտում ապրող մի ընտանիքի կյանքը, որը հառնում է տան կնոջ՝ Աղունի հիշողության մեջ:  Նա պատրաստվում է գնալ Երևան՝ որդուն տնավորելու։ Սա պատմելով և հետը վերցրածը ցույց տալով  հարևանուհուն՝ Արուսին, Աղունը քննադատության է արժանանում․ «ունեցվածքը քոնն է՝ ցանկությունը քոնն է։ Եթե ինձ խոսք է հասնում՝ մարդդ մեղք է։ Մարդիցդ հանել ես, տալիս ես ուրիշի աղջկան»։ Ներկայի իրադարձությունները ուղեկցվում են Աղունի հուշերով․ մայրը մահացել էր, երբ դեռ 3 ամսեկան էր, դպրոց չի ուղարկվել՝ մայրացուն կարծում էր՝ հիմար է, իսկ մոտ 16 տարեկանում ուղարկում են Ծմակուտ։ Կնության են տալիս։ Նոր տանը վերաբերմունքը նրա նկատմամբ ի սկզբանե բավականին տհաճ էր, բայց գնալով ամեն ինչ միայն վատթարանում է։ 2 ամիս անց որոշում են որ չբեր է և սկեսուրը ծեծում է, գնում են Սիմոնի համար նոր հարս բերեն, սակայն նա գնում է կնոջ հետևից Վանքեր՝ վերադարձնի։ Վիպակում նկարագրված երևի ամենաջերմ տեսարանն է, երբ Սիմոնը Աղունի համար երկաթուղու Ձորագէս կայարանի խանութներից մեկում ներքնազգեստ է գնում, թեև «մի երկու կոպեկ» գումար ուներ և վերջ։ Եթե նրանց մեջ սիրո պես որևէ բան է եղել՝ դա Ձորագէս կայարանի լուսավոր խանութում էր։

Երբ Աղունը հղիանում է, սկեսուրը փետրվար ամսին դուրս է շպրտում տնից։ Ծնում է մորաքրոջ շնորհիվ՝ մնում է միառժամանակ նրա տանը, բայց երբ սկսում է խանգարել տեղափոխվում է։ Ապրում էին գոմում և չունեին ոչ մի հարմարություն, և, ի վերջո, Աղունը չի դիմանում և ամուսնուն ասում է, որ տուն պիտի սարքեն․ ծեծվում է։ Ամեն բան ինչ անում էր Սիմոնը՝ անում էր Աղունին ծեծելով․ կինը միշտ տուժում էր իր ընտանիքի ապագայի համար։

Սկեսուրն ասում է, որ նրա ամեն ինչը լավ է, բայց սեր չունի․ այդ պատճառով ամուսինը երջանիկ չի։ Երեխաները՝ Արմենակը և Սերոն, կարծես հորն ավելի շատ են սիրում, չնայած՝ ինչ ունեն Աղունի շնորհիվ է։ Սիմոնը նույնիսկ կարճատև սիրավեպ է ունենում, թեև հակված չէր դավաճանելու․ Սոնան՝ այդ կինը, նրան քնքշություն ու սեր էր տալիս։ Երբ նա մահանում է Աղունը նորից ծեծվում է, Սիմոնը չի հավանում նրա ճաշերը։ Չնայած Սիմոնը Աղունին ճիշտ էր համարում և իրենից խելացի։

Վիպակը վերջանում է Սիմոնի՝ կնոջը ճանապարհելու տեսարանով։

Ուզում եմ ասել, որ կարդալով վիպակը, ես, ցավոք, շատ ընդհանրություններ եմ տեսնում այսօրվա, կարծես թե համեմատաբար ցիվիլ ընտանիքների հետ։ Դա երևի ամենաշատն էր բարդացնում այս ստեղծագործությունը կարդալը։ Ես վստահ եմ, որ այն իրավիճակը, որը նկարագրված է այստեղ, նորմալ չէ, և մեղավորը, միանշանակ, միայն Աղունը չէր՝ իր չոր լեզվով։ Սա շատ լավ ստեղծագործություն է, հենց միայն այն պատճառով, որ կարդալով այն՝ սկսում ես վերանայել քո կյանքը, պահվածքը որոշակ իրավիճակներում և անում ես ճիշտ եզրակացություններ։

Առցանց ուսուցման իմ անհատական ծրագիրը

Հաշվի առնելով այսօր երկրում տիրող համաճարակը՝ ամբողջ ժամանակս անցկացնում եմ տանը։ Չեմ կարող ասել, որ գոհ եմ ստղծված իրավիճակից, բայց աշխատում եմ հնարավորինս այն ազատ ժամանակը որ ունեմ արդյունավետ օգտագործել։

Կրթահամալիրի ապրիլի ուսումնական օրացույցով սահմանված նախագծերից մասնակցում եմ ֆոլկ բենդի պարապմունքներին։ Զբաղվում եմ ինքնակրթությամբ։

Ինքնակրթությանս մեջ մտնում են բացի օտար (գերմաներեն) և հայոց լեզվի ու գրականության պարապմունքներից նաև օտարալեզու ֆիլմեր նայելը (վերջինը եղել է գերմաներեն. «Nicos Weg») նոր երաժշտություն լսելը, ուսումնասիրելը։ Թվարկածներս հիմնականում վերավերվում են լեզուների ուսումնասիրությանը, բայց երգարվեստը և նկարելու նկատմամբ սերս նույնպես չեմ մոռացել։ Վոկալի դասերը անցկացնում ենք առցանց և երգում ենք հիմնականում «acapella», մեծամասամբ Կոմիտասի ստեղծագործությունները։ Ինչ վերաբերվում է նկարչությանը՝ մինչև ինքնամեկուսացումը պատրաստվում էի որպես հինայի տատու – վարպետ աշխատելու, բացի դասական մեհնդիներից անում էի նաև սովորական նկարներ։ Որոշ աշխատանքներս տեղադրված են այս էջում․ https://instagram.com/a_esthetic.you?igshid=sbfj43iij.. ։ Հիմա նկարում եմ էսքիզներ և անում եմ իմպրովիզացիոն նախշեր մաշկի վրա, առանց վախենալու, որ վրիպումները ուշադրություն կգրավեն։ Այսպիսով, մեկուսացումը չի խանգարում այս հոբբիիս նույնպես, և ես շարունակում եմ կատարելագործվել։

Չնայած շրջանավարտ և դիմորդ լինելու՝ աշխատում եմ նաև կատարել կրթահամալիրի ուսուցիչների հեռավար-առցանց ուսուցման ծրագրով  հրապարակած առաջադրանքները։

 

 

The Most Important News In My Country Today

After the coronavirus reached Armenia, the only thing people actually think of is probably the epidemy and survival. So I think that it will make the most sense if we call this the most important news for today.

First, let’s see, the coronavirus death toll worldwide has reached 3,387. 148 people died in Italy, 3,858 became infected, meanwhile, Iran is in third place with 108 fatalities and 3,513 infected, in South Korea, there are 6284 people infected, and 40 people died.

Mortality from coronavirus worldwide is about 3.4%. Seasonal flu usually kills less than 1% of those infected said WHO head, Tedros Ghebreyesus. However, not all experts agree with this. The National Institute of Allergy and Infectious Diseases director Anthony Fauci wrote in an article that the real death toll from COVID-19 is likely to be lower.

Experts also note that age is the most significant risk factor for death from COVID-19. Over the age of 80, 14.8% of patients died, 70-80 years old – 8%, 60-70 years old – 3.6%, 50-60 years old – 1.3%. Mortality was much lower for younger people: from 0.2-0.4%.

However, 120 studies have already been conducted in Armenia with one positive result. Besides the new coronavirus infection treatment algorithm and standard case definitions being updated, according to WHO’s new approaches, the medical staff preparedness measures are being implemented to ensure the fight against the coronavirus in the Armenian medical organizations.

In my opinion, there’s nothing to be scared of right now. The only thing we can do to actually ensure our safety anyway is keeping our hygiene on point,  masks will not be very useful, so keep calm and wash your hands more often.

source – https://news.am/eng/

Առցանց ուսուցման մոդելներ աշխարհում

Առցանց դասընթացի գաղափարը ուղղված է ուսումը և կրթությունը բարձրացնելու նոր մակարդակի։ Այն կենտրոնանում է էլ. ուսուցման լուծումների վրա, որոնք արդյունավետ կերպով կարող են կիրառվել մասնագիտական կրթության և ուսուցման ոլորտում և կարող է վերաբերել ինչպես մասնագիտական թրեինինգներին, այնպես էլ դպրոցական կամ համալսարանական դասընթացներին։ Այսօր առցանց ուսուցումը կարող է լուծել մի շարք խնդիրներ Հայաստանի կրթության ոլորտում։ Նախ և առաջ, այն ապահովում է անհատական մոտեցում սովորողների նկատմամբ, հնարավորություն է տալիս նկատելու նրանց ունակությունները, տաղանդները և այլն: Դա նաև լավ տարբերակ է սահմանափակ հնարավորություններ ունեցող աշակերտների համար, բացի այդ, առցանց ուսումը նաև մեղմացնում է բացակայությունների հետևանքները։ Այս մեթոդը արդեն ակտիվորեն կիրառվում է ամբողջ աշխարհում։

1_piSPVmQovTyZ5Dz66Ayv0Q

Այսպես Ռուսաստանում հայտնի է «skyeng» անգլերենի օնլայն դպրոցը, որը հնարաորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր կուրսեր՝ դպրոցի քննություններին պատրաստվելու կամ պարզապես ճանապարհորդելու համար, ինչպես նաև պարապելու լեզվակիրի հետ։

Իսկ ԱՄՆ–ում հայտնի առցանց դպրոցներից է «K-12» օնլայն միջազգային ակադեմիան, որը ներառում է առաջինից տասներկուերորդ դասարանների ծրագիրը և հիմնականում կենտրոնացված է աշակերտների կոմֆորտը և նրանց հոգեբանական հարմարավետությունը ապահովելու վրա:

Ավարտելով առցանց (օնլայն) դպրոցը, որը պաշտոնապես ընդունված է պետության կողմից, սովորողը ստանում է նույն վկայականը, որը կստանար հանրակրթական դպրոցն ավարտելիս և կարող է ընդունվել ԲՈւՀ։

online-school-1200-1200x794

Այսպիսի դպրոցները շատ տարածված ու պահանջված են ամբողջ աշխարհում։ Իմ կարծիքով առցանց-հեռավար ուսուցումը ոչնչով չի զիջում առկային և տալիս է նույն արդյունքը։ Հեռավար առցանց ուսուցումը ժամանակակից ամենաօգտակար նորամուծություններից է։

Աղբյուրներ՝

https://www.icademy.com/about.html

Օնլայն ուսուցում. կրթության նոր հնարավորություններ. Անուշ Կոստանյան| #բունֆորմատ

https://skyeng.ru/

«Fatum» Վահան Տերյան

Կախարդական մի շղթա կա երկնքում՝
Աներևույթ, որպես ցավը խոր հոգու.
Իջնում է նա հուշիկ, որպես իրիկուն,
Օղակելով լույս աստղերը մեկ֊մեկու։
Մեղմ գիշերի գեղագանգուր երազում՝
Այն աստղերը, որպես մոմեր սրբազան,
Առկայծում են կարոտագին, երազուն՝
Հավերժաբար իրար կապված և բաժան։
Ես ու դու էլ շղթայված ենք իրարու.
Կարոտավառ երազում ենք միշտ իրար,
Միշտ իրար հետ, բայց միշտ բաժան և հեռու,
Աստղերի պես և՛ հարազատ, և՛ օտար…
1906

Պոեզիան սկսվում է զգացմունքից, հույզերից․ աշխարհում ամենաուժեղը սերն է։ Տերյանի այս ստեղծագործությունը սիրո երևույթի գեղեցիկ և դյութիչ նկարագրություն է։ Բանաստեղծությունը սկսում է դյութել հենց վերնագրից՝ fatum, որ լատիներենից թարգմանաբար նշանակում է ճակատագիր։ Ընդունած էր մտածել, որ քո կյանքն ու ապագան ամենևին էլ քո ձեռքերում չեն, և այդ միտքը ակնհայտորեն կարելի է հետևել ամբողջ բանաստեղծությունը կարդալու ընթացքում, այն իրենից ներկայացնում է ուրույն հմայագեղ համեմատություն՝ գիշերային երկնքի ու սիրահարված սրտերի։ Աստղեր, հավերժաբար իրար կապված ու բաժան, որ միշտ սիրահարների պես իրար են երազում, բայց հեռու են և մոտենալը անհնարին է թվում։ Մյուս կողմից սիրահարները, իրար շղթայված, միշտ իրար հետ, բայց այնքան հեռու իրարից՝ մտքով, զգացմունքով․․․

Հավերժաբար իրար շղթայված, բայց իրարից հեռու, աստղերի պես հարազատ և օտար՝ այսպիսի դրվագով նկարագրված սերը չէր կարող երջանիկ լինել։ Հայտնի չի՝ ում է նվիրված ստեղծագործությունը, բայց այն խորթ զգացմունքներ է առաջացնում՝ իրար հակասող։ Անսահման սերը և կապվածությունը, կամ նույնիսկ կախվածությունը, խառնվել է կորստի անելանելի դառնության և արդեն մոտիկ ավարտի ակնկալիքի հետ․․․

Օպերայի Ուրվականը

Վերջերս շատ էի հետաքրքրված գոտիկ արվեստով, սկսած գրականությունից և վերջացրած երաժշտությամբ։ Այդպես հայտնաբերեցի սկզբից «Nightwish» խմբի «The Phantom of the Opera» երգը, իսկ հետո նաև մյուզիքլը և սկզբնաղբյուրը՝ գիրքը։ վերջինի մասին իմանալով անիջապես շտապեցի այն ձեռք բերել, իսկ կարդալուց հետո այնքան տպավորված էի, որ ցանկություն առաջացավ տպավորություններիս մասին գրել։ Առաջին հայացքից սյուժեն պարզից էլ պարզ է․ դժբախտ, անպատասխան սեր՝ համեմված սիրելիին հասնելու համար սարսափելի արարքներով, բնականաբար անհաջողություն և դրան հաջորդող գլխավոր հերոսի սուիցիդ։ Սակայն մանրամսն ուսումնասիրելուց հետո հանդիպում են շատ հանգամանքներ ստեղծագործության սիրային ասպեկտից զատ։ Գլխավոր հերոսը, ում պատվին գրված է ամբողջ գիրքը և կառուցված է բուն սուժեն, օպերայի «ուրվականն» է։ Սակայն, ըստ հեղինակի, նա բոլորովին էլ ֆանտոմ կամ ուրվական չէր, այլ պարզապես սովորական, չնայած բազմակողմանի զարգացած տաղանդավոր մարդ, որը թաքնվում էր Փարիզյան օպերայում։ Բացի դա, կրկին ըստ հեղինակի «ուրվականը» իրականում ապրել է, և գրքում նկարագրված դեպքերը, որոշ չափազանցություններով, իրական են։ Նա ի ծնե սարսափելի ու տհաճ տեսք ուներ, գրքում նկարագրված է որպես մահի երեսով և դեղնավուն մաշկով նիհար տղամարդ, ով նրան տեսնում էր՝ անմիջապես ահաբեկված փախուստի էր դիմում։ Էրիկը՝ ուրվականը, ուներ վոկալային բացառիկ ունակություններ և գերազանց տիրապետում էր վենտրոլոգիային, նաև նա մասնակցել օպերայի շենքի կառուցմանը, ուներ որոշակի ճարտարապետական հմտություններ, այդ գիտելիների շնորհիվ նա կարողացել էր բոլորին հավատացնել, իբր իսկական ուրվական է։

Գիրքը սկսվում է օպերայի երկու տնորենների՝ Դեբիենի և Պոլինյիի, հրաժարականի առիթով կազմակերպվող գալահմերգի պատրաստությունների ժամանակ կորդեբալետի արտիստների խուճապի տեսարանով։ Պարուհիները սարսափած պատմում են իրենց ավագին, որ տեսել են ուրվականին, որի մասին վաղուց էին բոլորը լսել, և նույն օրը գտնվում է բեմի աշխատողներից մեկը՝ մահացած։ Այդ դեպքը ոսիկանությունը համարում է ինքնասպանություն, սակայն արտիստները համոզված էին, որ այսեղ հաստատ խառն է ուրվականը։

Սրան հետևում է համերգը, որին պետք է լիներ Քրիստինե Դոեի դեբյուտը։ Նրա ելույթը ապշեցնում է բոլորին՝ ոչմեկ երբևէ չէր լսել նրան այդպես երգելիս։ Երաժշտության նկատմամբ նրա սերը կապված էր հոր հետ։ Վերջինս ջութակահար էր, և աղջիկը մասնակցում էր իր ելույթերին։ Սակայն հոր մահից հետո Քրիստինեն կարծես կորցնեւմ է իր տաղանդը՝ նա այլևս չէր կարող երգել առաջվա պես։ Ելույթից հետո երգչուհին ուշագնաց եղավ։

Քրիստինեյին հետևում է վիկոնտ Ռաուլ դե Շանյին՝ նկարագրված որպես շատ գեղեցկադեմ, ամաչկոտ, կապուտաչյա երիտասարդ։ Նա մանկուց սիրահարված էր Քրիստինեյին, սակայն վախենում էր խոստովանել իր զգացմունքները՝ համարելով, որ դրանք փոխադարձ չեն։ Սակայն մոտենալով երգչուհու անձնական հանդերձարանին՝ վերջինս լսում է, թե ինչպես է նա խոսում իրեն անծանոթ տղամարդու հետ՝ ասելով, որ այս երեկո երգում էր միայն նրա համար։ Վիկոնտը, լսելով դա, ցանկանում է իմանալ, թե ոիմ հետ էր զրուցում սիրելին, սակայն սենյակից Քրիստինեն դուրս է գալիս մենակ, և ներսում այլևս ոչմեկ չկար։

Դրանից հետո, երբ Քրիստինեն վերադառնում է հյուրանոցը՝ որտեղ կանգ էր առել, նրանք հանկարծակի հանդիպում են Ռաուլի հետ և վերջինս վերջապես խոստովանում է իր զգացմունքները երգչուհու նկատմամբ։ Վիկոնտը հարցնում է, թե ում հետ էր զրուցում Քրիստինեն և ստանում է պատասխան, որ դա «երաժշտության հրեշտակն էր»։ Ավելի ուշ վիկոնտը կրկին հետևում է սիրելիին դեպի հոր գերեզմանը ճանապարհին։ Այնտեղ նա հանդիպում է «ուրվականին», կամ նույն «երաժշտության հրեշտակին» և վախից ուշագնաց է լինում։

Օպերայի նոր տնօրենները չէին հավատում ուրվականի գոյությանը, չէին վճարում նրան հասանելիքը և վաճառում նրա տոմսերը։ Սկզբից Էրիկը նրանց զայրույթից նամակներ է գրում՝ սպառնալով, ապա սկսում է վրեժ լուծել։

Երբ Քրիստինեն հերթական ելույթից հետո գրում է վիկոնտին, որ նրանք ալյևս չեն կարող տեսնվել, և վերջինս պարզում է, որ մեղավորը ուրվականն է՝ սիրահարները որոշում են փախչել։ Սակայն Էրիկը, որը լսել էր նրանց խոսակցությունը, փախցնում է աղջկան բեմից՝ ելույթի ժամանակ։ Երբ Ռաուլը գիտակցում է, որ դա կազմակերպել է ուրվականը՝ նա շապում է գտնել Քրիստինեին։ Վիկոնտի ավագ եղբայրը՝ Ֆիլիպը, հետևելով նրան մահանում է՝ անհայտ պայմաններում։ Նրա մարմինը գտնում են լճի մոտակայքում։ Ռուլին օգնում է օպերայի աշխատողներից Պերսը, հենց նա է պատմում, որ ուրվականը իրականում սովորական մարդ է, որը ապրում է օպերայի նկուղում։ Նա օգնում է վիկոնտին հասնել ստորգետնյա լճի մեջտեղում գտնվող փոքր կղզիին, որտեղ ուրվականը թաքցնում էր Քրիստինեին։ Ճանապարհին նրանք հազիվ են կենդանի մնում, և տեսնելով նրանց տանջանքները, Քրիստինեն համբուրում է ուրվականին և խոստանում է, որ չի թողնի նրան, միայն թե փրկի վիկոնտին և Պերսին։ Քրիստինեյի այս անձնազոհ վերաբերմունքը հիացնում է ուրվականին և նա կատարում է խնդրանքը և ազատ է արձակում նաև Քրիստինեին։

Էրիկը գիտեր, որ շուտով մահանալու է և ցանկանում էր թաղված լինել օպերային թատրոնի նուղում։ Քրիստինեն խոսք է տալիս կատարել այդ խնդրանքը։ Մի քանի տարի հետո ուրվականի կմախքը գտնում են օպերայում, իսկ Քրիստինեն Ռաուլի հետ լքում է Փարիզը։

Ստեղծագործությունը չի թողնում միանշանակ տպավորություն։ Մի կողմից ամենինչ ավարտվեց այնպես ինչպես պետք է ավարտվեր, բայց մյուս կողմից տխուր և դառը զգացողություն է առաջանում, երբ գիտակցում ես, որ այդ հսկայական պոտենցիալով, տաղանդավոր մարդը՝ ուրվականը, իր արտաքին տեսքի պատճառով ստիպված էր ամողջ կյանքը թաքնված անցկացնել և ապրել օպերայի նկուղում։ Նա կարող էր լինել հանճար, բայց հասարակության վերաբերմունքից փախչելով, նա այսպես ավարտեց իր կյանքը, սիրո բացակայությունից նա ի վերջո սկսեց ցանկանալ, որ իրենից վախենան, իսկ Քրիստինեին հանդիպելուց հետո՝ նա ևս մի անգամ գիտակցեց որ չէր կարող սիրվել։ Սակայն նա տեսավ մարդկային զգացմունքների ուժը և հավանբար չկարողացավ խանգարել Քրիստինեին և Ռաուլին այն պատճառով, որ չէր ուզում վրեժխնդիր լինել կյանքից, նա ընդունեց իր ճակատագիրը։ Սկզբում լինելով բացասական կերպար՝ ստեղծագործության վերջում նա դառնում է ոչ միայն դրական, այլև անձնազոհ և օրինակելի։ Հենց սա է ամենաշատը ինձ գրավում այս պատմության մեջ։

“Youth Literature Club” Project

The description of the project.

How the ingenious idea was born.

As we were sitting on the bench contemplating the meaning of life while indulging in video games we decided to joke a while. After coming up with some absurd projects, we decided that the booking club with some minor improvements might be actually a decent idea.

January 8-31

Aim – literature reading, analyzing, expressing ideas, oral discussion.

Working group – Anna Navasardyan, Grigor Hovhannisyan, Yevnike Parchamyan, Arpi Sahakyan.

Working process –  reading “The Phantom of the Opera” Gaston Leroux, Ann Frank’s Diary, “The people of the Abyss” Jack London, “A clockwork orange” Anthony Burgess, analyzing, discussing.

Expected results – written reviews, discussions (video).

«Պատանեկան գրական ակումբ» նախագիծ

Ժամանակացույց՝ հունվարի 8 – 31։

Նպատակը՝ գրական ստաղծագործությունների ուսումնասիրություն, գրավոր վերլուծություն, բանավոր քննարկում։

Աշխատանքային խումբ՝ Աննա Նավասարդյան, Գրիգոր Հովհաննիսյան, Եվնիկե Պարճամյան, Արփի Սահակյան։

Աշխատակարգ՝ «Օպերայի ֆանտոմը» Գաստոն Լերու, Աննա Ֆրանկի օրագիրը, «Անդունդի մարդիկ» Ջեք Լոնդոն, «Լարովի նարինջ» Էնթոնի Բյորջես գրքերի ընթերցանություն, վերլուծություններ, քննարկումներ։

Ակնկալվող արդյունք՝ գրավոր նյութեր, բանավոր քննարկում (տեսանյութ), անգլերեն թարգմանություն։